Ons doel was in twee weken te analyseren wat de vorderingen in de school en palmolie project waren. (Nadat de machines voor het palmolieproject waren gekocht in India en onderweg waren naar Nigeria).
Het begon met een busrit van 13 uren van Lagos naar Ummelike Dorp: een chauffeur, een stop van 30 minuten, veel drukte en getoeter, veel politie checkpoints, non-stop markten langs bijna de hele route en vaak rijdend aan de verkeerde kant van de weg (spook rijden!).

Aangekomen in het dorp pleegden wij beleefdheidsbezoekjes aan de oudste man in het dorp, de pastor van de Catholic Church, de Koning, Oluoha XVI (hoofd van de Ihiala Clan), het regionaal ziekenhuis en de dames van de zusterstichting Aruka-Akwa Foundation die de project zou runnen. Op de zaterdag legden wij ons eerste bezoek aan de school af. Dus, zonder aanwezigheid van kinderen en leerkracht waren wij onthust bij het ontbreken van stoelen en tafels. Hoe werkten de kinderen? Zaten ze op de vloer? Op de maandagmorgen zagen wij de oplossing: de kinderen sleepten hun zelfgemaakte bankjes heen en weer naar school iedere dag. Als de meubels in de school bleven zouden ze gestolen woorden. Er waren geen ramen of tralies voor de opening in de muren en zelfs in sommige ruimten was het mogelijk door het dak naar binnen te gaan. Eerder in het computerlokaal en de bibliotheek, had de Stichting Living Water Link een voorziening getroffen door gaas over het plafond aan te leggen om dit te voorkomen.
Jammer, dat veel van de geschonken computers waren beroofd van onderdelen, en van de oorspronkelijke elf die waren geschonken waren er slechts drie aan het werk te krijgen. De zes laptops die meegenomen waren konden, wel geinstalleerd worden en de twee mannen onder ons werkten dagen lang met assistentie van een van de dorpsmensen (die werkte in Gambia) om ze aan te sluiten en software op te zetten. Wegens onregelmatige netstroom was een generator nodig en die werd iedere dag uit ons huis geleend. Nadat alles werkte, werd beloofd geld voor een generator speciaal voor dit doel vrij te maken!!

Iedere morgen begint de schooldag met marcheren met trommels slaan en de eed aflegen.
Wij drie dames gingen uit elkaar om in verschillende klaslokalen een zo breed mogelijk inzicht te krijgen in de werking van het programma, de leerkracht, methodiek, materiaal enz. Er ontbraken niet alleen tafels en stoelen maar ook kasten om spullen op te bergen. Dit betekent dat alles in tassen moest meegesjouwd worden. Er waren geen schoolborden maar de muren, die zwart geschilderd waren, hadden die functie en werden uitgewist met natte plantenbladeren. De kinderen moesten hun eigen potloden meenemen, maar die van een zodanig slechte kwaliteit waren, dat de kinderen ze heel vaak moesten slijpen (met een scherp scheermes!). De docenten maakten goed gebruik van de werkboeken, gegeven door de regering. Voor het vak Engels werden de boeken, die geschonken waren door de Stichting, dagelijks gebruikt.

Wij hadden allemaal bewondering voor de leerkrachten die zonder een enkel leerhulpmiddel het presteerden om de aandacht van de klas te houden. Vooral het gebrek aan materiaal voor de jongere groepjes was nijpend. Ook de kwaliteit van de zakkende plafondsteunen baarde mij zorgen.
Toen wij dames zagen hoe gretig door de kinderen de boeken in de bibliotheek werden gelezen hebben, wij besloten om wat ordering in de planken te brengen. Aangezien de vorige houten planken door termieten waren opgegeten, staan de boeken nu op metalen planken. Wij hebben alle encyclopedia en studieboeken uitgezocht en bij elkaar geplaatst; de boeken op leeftijd gesorteerd en de veelvuldige boeken voor volwassenen op hogere planken gezet. Meer kinderboeken in het Engels is zeker nodig.

De vele aandacht en ondersteuning, door ons gegeven, resulteerde in een officieel bezoek van de koning, ministerieel onderwijspersoneel, de pastoren de ouderraad. De kinderen gaven prachtige presentaties van marcheren, dansen, voordrachten en tenslotte een voetbalwedstrijd met de ballen die wij uit Nederland meegenomen hadden. De bezoekers waren voldoende onder de indruk van de initiatieven (vooral de computerkamer) en dit beloofde dat er werk gemaakt zal worden om de school veiliger te maken, een bewaker aan te stellen, en een nieuwe computerdocent aan te stellen.
Soms voelden wij ons gefrustreerd met de praktische problemen, maar ons korte verblijf was zeker een katalysator voor de samenwerking van verschillende instanties (staatsonderwijs, regionaal onderwijs, het regionale hoofd c.q. de koning, de plaatselijke kerk, oudercommisie en de leerkrachten van de school.
Wij hopen dat ons verblijf voldoende indruk heeft gemaakt om veranderingen in de school te brengen, want de prachtige kinderen verdienen het zeker.

Bij het andere deel van ons bezoek kon gezien worden hoe het ging met het palmolieproject.
Dit is begonnen zo'n zes jaren geleden, toen vrouwen uit het dorp vroegen of er een mogelijkheid was om palmolie te winnen op grotere schaal dan de twee- of driepersoonsgroepen die het tot nu toe deden. In december 2010 zijn twee van ons naar India gereisd om de nodige machines te bestellen en het was de hoop dat zij al aanwezig zouden zijn. Helaas waren zij nog niet aangekomen, dus was het onmogelijk om enige zinvolle hulp hier aan te bieden. De fabriekshal was gedeeltelijk gebouwd toen wij aankwam en in de tijd dat wij daar waren was het dak er op gezet. Het is de bedoeling dat dit project aan zo'n 30 mensen werk zal geven. Toen wij daar waren was er nog niet een bedrijfsleider gevonden, Bovendien zal het nodig zijn om de volledige vijf ton palmvruchten (die per dag verwerkt moeten worden om de fabriek rendabel te maken) te vinden.....

De voetbalwedstrijd	Banken in de klas
Het officiele bezoek bij de laptops	Het grote klaslokaal